Yayımlanmış Sayılar:

 

Özgün Çalışma


Sınırda Gestasyonel Diabetes Mellitus ve Gebelik Sonuçları
Hong Ju1, Alice R Rumbold2,Kristyn J Willson3 ve Caroline A Crowther*

Ön bilgi: Pozitif oral glukoz yükleme testi (OGYT) ve normal oral glukoz tolerans testi (OGTT) olarak tanımlanan sınırda gestasyonel diabetes mellitusun (SGDM) annenin ve bebeğin sağlığı üzerindeki etkisi bilinmemektedir. Bu çalışmada, SGDM’li kadınlarda annenin ve bebeğin sağlık sonuçları değerlendirilmiş ve bu sonuçlar, gestasyonel diyabet için normal OGYT taramasına sahip kadınlarla karşı- laştırılmıştır.

Ön bilgi: Pozitif oral glukoz yükleme testi (OGYT) ve normal oral glukoz tolerans testi (OGTT) olarak tanımlanan sınırda gestasyonel diabetes mellitusun (SGDM) annenin ve bebeğin sağlığı üzerindeki etkisi bilinmemektedir. Bu çalışmada, SGDM’li kadınlarda annenin ve bebeğin sağlık sonuçları değerlendirilmiş ve bu sonuçlar, gestasyonel diyabet için normal OGYT taramasına sahip kadınlarla karşı- laştırılmıştır. Yöntemler: SGDM bulunan ve OGYT negatif bulunan gebe kadınlara preeklampsinin önlenmesi için antioksidan C vitamini ve E vitamini Desteği Avustralya İşbirliği Çalışması (ACTS; the Australian Collaborative Trial of Supplements) içinde yer alan kadınlar arasında demografik, obstetrik ve neonatal sonuçlar karşılaştırılmıştır. Bulgular: SGDM bulunan kadınlar, OGYT taraması negatif bulunan kadınlara göre daha yaşlıdır (ortalama fark, 1.3 yaş, [% 95 güven aralığı (GA) 0.3, 2.2], p = 0.01) ve obez olma olasılığı daha yüksektir (% 27.1’e karşın % 14.1, rölatif risk (RR) 1.92, [% 95 GA 1.41, 2.62], p < 0.0001). Genel olarak olumsuz maternal sonuç gözlenme riski, normal OGYT sonucu alınan kadınlarla karşılaştırıldığında SGDM bulunan kadınlarda daha yüksektir (% 12.9’a karşı % 8.1, RR 1.59, [% 95 GA 1.00, 2.52], p = 0.05). SGDM bulunan kadınlarda, gebelik kaynaklı hipertansiyon gelişme (% 17.9’a karşı % 11.8, RR 1.51, [% 95 GA 1.03, 2.20], p = 0.03), fetal distres için sezaryen geçirme (% 17.1’e karşı % 10.5, RR 1.63, [% 95 GA 1.10, 2.41], p = 0.01) ve daha uzun süreli postnatal hastane yatışı gerektirme (ortalama fark, 0.4 gün, [% 95 GA 0.1, 0.7], p = 0.01) olasılığı normal glukoz toleransına sahip kadınlara oranla daha yüksektir. SGDM’li annelerin bebeklerinde, preterm doğma (% 10.7’ye karşı % 6.4, RR 1.68, [% 95 GA 1.00, 2.80], p = 0.05), makrozomi bulunma (doğum ağırlığı ≥ 4.5 kg) (% 4.3’e karşı % 1.7, RR 2.53, [% 95 GA 1.06, 6.03], p = 0.04), yenidoğan yoğun bakım ünitesine (YYBÜ) (% 6.5’e karşı % 3.0, RR 2.18, [% 95 GA 1.09, 4.36], p = 0.03) veya yenidoğan bakım birimine (% 40.3’e karşı % 28.4, RR 1.42, [% 95 GA 1.14, 1.76], p = 0.002) alınma ve hastanede daha uzun süre kalma (p = 0.001) olasılığı daha yüksektir. SGDM grubunda daha fazla sayıda bebekte Sarnat evre 2 veya 3 neonatal ensefalopati (% 12.9’a karşı % 7.8, RR 1.65, [% 95 GA 1.04, 2.63], p = 0.03) bulunmuştur. Sonuç: Negatif OGYT’li kadınlarla karşılaştırıldığında SGDM’li kadınlarda ve bu kadınların bebeklerinde olumsuz sağlık sonuç noktaları gözlenme riski artmıştır. Bu kadınlarda ve bebeklerinde riski azaltmaya yönelik girişim stratejilerinin değerlendirilmesi gerekmektedir. Çalışma kaydı: Güncel Kontrollü Çalışmalar ISRCTN00416244

Tam metne ancak dergiye abone olarak ulaşabilirsiniz .